Szkoda, że nie piszę o dobrych rzeczach.

Nie było mnie.

3, 4, a może ponad 7 lat.

Idę i wracam, chociaż nie robię kroku.

Idę i wracam, 

i chociaż dookoła jest tak samo,

wszystko się zmienia.

Powoli i ostrożnie.

Kolory mogą być w środku i na zewnątrz.

I to wszystko możesz przedstawić w B&W,

a i tak zrozumiesz. 

/

To miało być pijaństwo,

a nastało otrzeźwienie umysłu.

/

I'm acting like I don't see every ribbon 

you used to tie yourself to me

King and Queen of the weekends

Ain't a pill that could touch our rush

But what will we do when we're sober?

/

[...] 
You'll find given the time
That I was all of the things you were trying to find

tak dawno nie byłam,

teraz - bywam.

Przecież nie chciałam, nikt nie chciał.

kolory są mniej kolorowe niż czerń.

jak bardzo jesteś uciemiężona.

jak 40 i 4.

zabierz mi to wszystko

czego nie mam teraz w głowie

zajmuje się nami stres

bardzo troskliwie i z sercem,

głowa nam wchodzi na głowę

syndykat masy upadłościowej

musisz, po prostu musisz.
udajesz, że Cię nie ma. 
przecież jesteś, jestem. tutaj. Dokładnie obok siebie samej.

tak szybko,

tak łatwo

zrobić z Ciebie cień

wybielić, zastawić, pozbawić konturu

a Ty nadal jeszcze myślisz,

że znaczysz,

że jesteś.

na głowach,

na rękach, 

na naszych aortach

nie ma już banderoli

a mało brakowało.

oczekujemy: komplikacja

chcemy: łatwość

oczekując jednej odpowiedzi

otrzymujemy dwie

może nastąpi cudowne przeniknięcie

uda się, złapanie za końcówki zdań i kropki, w przeciwstawnych głowach

tonięcie w osoczu / prymitywna transparentność / 

przeskakiwanie atomów między palcami jednej i drugiej ręki

a może nie

i przestanie się czuć

nieodczuwanie

z zupełnie nieznanych przyczyn

atomy nie popłyną, pojawi się tekst / kurtyna / 

zapali się światło, będziesz doskonale wiedział: tam jest wyjście

więc bez nastawiania się

bo wieczność jest tylko w głowach

ale o tym już było.

było i o tym:

nie masz pewności i nie wiesz,

to najgorsze i najlepsze.

 

szczęście - przejście ostatniego levelu

ostatniej planszy

szczęśliwość jest skończona, wyczerpana

i nie ma nic

pozostaje nam wyjść, 

przyciskiem

trzasnąć drzwiami po cichu

pochłanianie wszystkiego,

bez przejmowania się, 

bo i tak kiedyś nadejdzie to i tamto,

nie myśl, nie przywołuj tego przed czasem

człowiek, papierek lakmusowy
papierek po cukierku

chcę lato tam głęboko,

znów mieć trawę we włosach, 

szum

u tried to destroy me.

he made me come alive,

we passed thousand stars.

You hold his work in u r hand.

Poetyzmy pragmatyzmy

Spojrzał na mnie wzrok, ten, co prześwietla ścianę głowy,

odkrył chyba, że tam nie ma nic znaczącego.

Pamiętam, że było. Jakieś. Pytam, innymi słowy:

Gdzie jest własne odbicie? 

schowało się, przemknęło ruchem aerodynamicznym, 

Może jest gdzieś głębiej, o ile to możliwe,

może w sąsiadów piwnicy.

Już nie pamiętam skąd przyszłam,

wiem dokąd szłam,

zapomniałam.

czasem nie da się bez kolorów,
to po prostu nie pasuje,
nawet jeśli chcesz, tak mocno.
Potem chcesz nasycenia
ale wszystko blednie w mentalnym praniu wstępnym.
Wiruje czerń, chaber i gradient.
Myślisz sobie - czy aby teraz nie jest dobrze?

powoli wypuszczam powietrze

odpuszczam

ja chciałam,

dlaczego nie spadasz? chciałeś przecież. Tak na dół. Ja chciałam też, innych rzeczy paru. Może chcenie to zbyt dużo. 

Nawet nie mam zdjęć, to gorsze niż nie mieć słów. Bo widzenie jest dłuższe, dłuższy jest język obrazu niż języka język, koniec końców. Koniec końców to dobry początek. Myślenie usypia.

Karolina, jesteś taką grafomanką. No ja nie mogę takich rzeczy czytać.

teraz teraz, prosto, lekko, po-wo-li, dzię-ku-ję!